Ik heb het even helemaal gehad met mijn weblog bij houden. Ik durf niet helemaal te zeggen dat ik het na drie jaar wel mooi vind geweest, maar vooralsnog laat ik het hier even bij. Bedankt voor jullie interesse in ons leven

De afgelopen tijd hebben we ook best wat toeristische dingen gedaan. Zo zijn we naar de Margate Train geweest, een oude stoomlocomotief die ze hebben verbouwd met in elk compartiment een winkeltje. Het mag logisch zijn dat het snoepwinkeltje Boy’s grote favoriet is. Het stelt op zich allemaal niet zo veel voor, maar toch is het een leuk plekje om eens bezocht te hebben. Zeker met zo’n treinfanaat in de familie als Boy.

Op een beetje miezerige dag hebben we de Tahune Airwalk gedaan. Dit is een wandeling die uitgezet is in een National Park waarbij je tussen de boomtoppen kunt wandelen. Zeker op zo’n miezerige dag een geweldige ervaring, want er zijn amper andere bezoekers en de mist tussen de bomen geeft zo’n spannende sfeer. Naast deze treetop walk zijn er vele andere wandelingen uitgezet, maar wij hebben voor de swinging bridges gekozen. Een hele smalle wiebelende brug over een woeste rivier. Het heeft de laatste tijd enorm veel geregend, naar men zegt heeft het de afgelopen vijftien jaar niet zo hard geregend, dus alle rivieren zijn nu kolkende, snelstromende watertjes geworden.In een van de poelen die langs de track gevormd was heb ik het geluk gehad om van extreem dichtbij een platypus te zien. Hij was helaas zo schuw zoals hij hoort te zijn, in tegenstelling tot ‘onze’ platypus, dus het was maar een fractie van een seconde dat ik hem kon zien. Misschien had ik hem ook wat langer kunnen bekijken als ik niet zo overdreven enthousiast naar Roy en Boy had geroepen….

Het weekend erna zijn we met de ferry naar Bruny Island geweest. Het is een kleine twintig minuten varen vanaf het haventje op ‘het vaste land’, voor zover je dus van vast land kan spreken als je al op een eiland zit. Het is een geweldige bestemming waar we veel meer tijd zouden kunnen doorbrengen. Er is een overvloed aan wildlife en er schijnt zelfs een albino achtige wallibie te wonen. Ook zijn er veel pinquins en dolfijnen en kan je er in het juiste seizoen en op het juiste moment de emigrerende walvissen voorbij zien komen. De eerste spottings zijn al gedaan, dus je kunt je ogen amper van de zee houden als je er langs rijdt.

Ook hebben we wat binnendoor routes gereden hier in de nabije omgeving wat ook wel erg leuk is en we een steeds beter idee krijgen van hoe we hier er eigenlijk bijzitten.

Je blijft het doen he, vergelijken. Weer een vergelijking dus, nu van het hebben van een hypotheek in Nederland of Australie.

Hier is het heel gebruikelijk dat je een flinke aanbetaling doet voordat je een huis kan kopen. Er zijn mogelijkheden om dat niet te doen, maar dan betaal je een fors bedrag voor een verzekering. Ook zijn je keuzen van soorten hypotheken erg beperkt. Er is hier geen belastingteruggaaf, dus de betalingen zijn vrij hoog. Wel is er een First Home Buyers Grant, dat was tot twee weken voordat wij ons huis kochten 7000 dollar en daarna werd het opgekrikt naar 14.000 dollar. Als je een huis gaat bouwen krijg je een som van 21.000 mee (wat voorheen dus ook lager was). Het wordt binnenkort wel weer teruggedraaid trouwens.

Maar het verschil met Nederland zit hem in mijn ogen vooral in het hebben van een hypotheek. Waar dat in Nederland een vrij normale schuld is, wat mensen amper als een schuld zien, is dat hier een schuld waar ze zo snel mogelijk van af willen komen. Banken geven openheid van zaken wat het je scheelt in dertig jaar als je per maand wat meer betaalt, dat loopt dus echt in de tonnen. In Nederland hadden we gewoon een hypotheek voor dertig jaar en daar dachten we verder niet echt overna, laat staan dat we extra betalingen deden om er zo snel mogelijk van af te komen. Maar sinds we nu weten wat het scheelt hebben we onze betalingen iets hoger laten zijn dan het minimale vereiste, wat we makkelijk konden doen door de enorme rentedalingen van de afgelopen tijd. De looptijd van de hypotheek is daarmee al zeker tien jaar ingekort!

De Australische overheid is zeer gul in het verschaffen van subsidies voor mensen die over gaan op zonne-energie. Wij zijn dan ook druk bezig met het aanvragen van deze subsidie en hebben het er vanzelfsprekend geregeld over thuis. Een van Boy’s docenten op school runt naast zijn part time docenten baan ook een bedrijf in zonnepanelen. We moeten nog even wachten op de goedgekeuring van de overheid en dan komt hij ze bij ons installeren en kunnen we nog meer van de zon gaan genieten. En genieten van een schuldgevoel vrije lange douche, want het water gebruiken we regenwater en dan de energie van de zon, jippie.
Hoewel het ‘s nachts veel regent en het boven de 400 meter sneeuwt is er overdag een strak blauwe lucht en een heerlijk zonnetje. Wederom een heerlijke dag voor een wandeling. Als we onze dirt road oversteken komen we via een aardige klim in een vallei terecht. Een een idylllische plek, waar een grote dam ook deel van uit maakt. Het is ons al een aantal keren gelukt om de platypus die daar woont te spotten. Hoewel deze er om bekent staan schuw te zijn, trekt deze zich nergens wat van aan. Gillende kinderen of hijgende honden, hij trekt gewoon zijn baantjes, draait van buik naar rug en terug, spettert en duikt. Het is een prachtig schouwspel. Voorbij de dam loopt door de struiken een pad naar onze buurvrouw Susan, waar we vandaag nog even langs wilden omdat wij de komende week voor haar paarden gaan zorgen. De grond was zo nat en koud dat ik opmerkte tegen Boy dat we vandaag niet echt op onze hoede hoefde te zijn voor de tiger snakes. Verbaasd vroeg Boy waarom dan niet, hij is zich er goed van bewust dat er in ieder geval een enorme grote woont die Roy een keer tegenkwam. Ik vertelde hem dat slangen zich vooral laten zien als het warm is en dat ze de zon hard nodig hebben om snel te kunnen bewegen. "Aha, zei Boy geleerd, slangen zitten dus ook al op zonne-energie".

Wat mij is opgevallen is dat de Mexicaanse varkensgriep amper in het Nederlandse nieuws voorkomt. Dit in tegenstelling tot hier. Het is hier elke dag voorpagina nieuws. Mensen die uit de besmette gebieden komen moeten verplicht een week thuis blijven, in volledig isolement. Dat zo’n isolement ook erg aangenaan kan zijn bleek wel toen cruiseship gangers, nadat er twee bemanningsleden swine flu bleken te hebben, een weekje extra op het cruiseship moesten vertoeven.  De kranten roepen de burger op voedsel en medicijnen in te slaan om perioden van volledige isolatie te kunnen doorstaan. Scholen worden gesloten omdat er twee leerlingen positief getest waren. Er is nu flu-police, die er op moet toezien dat iedereen zich aan de opgelegde isolementen houdt en er is een ‘swine-line’ in het leven geroepen voor een ieder die denkt dat hij aan de flu leidt. Je bent dan verplicht de telefoon te gebruiken en zeker niet naar je dokter te gaan. Zoals je ziet, het houdt de natie in de ban.

Sinds 1 juni is het hier winter. En wat dan opvalt is:het donker. Het kan hier zo ontzettend donker zijn. De meeste huizen in de straat liggen buiten het gezichtsveld en verder is nergens in de buurt verlichting. Als de bewolking dan de sterren en maan niet de kans geeft om te schijnen zie je werkelijk geen hand voor ogen. Iets wat in Nederland gewoon niet meer voorkomt, daar is altijd wel ergens licht, al is het maar van een vliegtuig. ‘s Ochtends vroeg als de aarde weer terug is van zijn tourtje om de zon en de eerste zonnestralen zich door de Tasmaanse wolken werken ontstaat er een spectaculaire sfeer. De (Europese) bomen die overdag prachtige herfst kleuren hebben zijn dan in mysterieuze mist gehulde zwarte silhouetten. Ik lijk wel een Hollander dat ik het altijd zo over het weer kan hebben, maar het is echt een van de dingen die het leven hier op Tasmanie zo ontzettend speciaal maken. Ik ben zo blij dat we weer met seizoenen kunnen leven, de kou, de mist, de houtkachel, de afwezigheid van airco. Iemand die het roerend met mij eens is, is Zydney, onze Duitse Herder. Dat arme beest heeft wat moeten afzien in West Australie, waar hij nachten lag weg te puffen op een aantal koelelementen, maar gewoon op geen enkele manier zijn warmte kwijt kon. Ja, die is hier helemaal in zijn element. Roy natuurlijk ook, omdat het 4WD hier weer net iets spectaculairder kan zijn met modder. En dat er sneeuw is vindt Boy dan weer geweldig. Een paar weekenden terug zijn we via een (illegale) route die vlak achter ons huis loopt binnendoor naar Mt Field gereden waar veel sneeuw gevallen was. Voor Jezz de eerste keer in de sneeuw, we hadden haar in een skipakje gehezen dat we nog van Boy hadden liggen, maar ze vond het maar niets. Idioot idee dat we een paar dagen ervoor nog aan het strand zaten waar Jezz met de golven speelde. Het begon met eerst alleen de blote voetjes, maar niet veel later was ze natuurlijk helemaal doorweekt!

Nog even voor de Australische lezers: aanstaande vrijdag wordt er via SBS radio een interview met ons uitgezonden, ik heb geen idee hoe laat, dus laat de radio gewoon de hele dag maar aan

En zou mijn bezoeker uit Limburg even een mail kunnen sturen?

Na een avonddienst terug rijden naar huis vind ik een avontuur op zich. Het is dan natuurlijk al stikdonker en op de weg waar je eigenlijk 100 mag rijd ik niet boven de 55 omdat ik geen bijdrage wil leveren aan het slagveld van platgereden wildlife. Bovendien gaat de kwaliteit van de weg naar mate ik dichterbij huis kom ook wel steeds harder achteruit. Ik begin mijn trip in de luxe van asfalt en (beperkte) straatverlichting. Maar dat duurt niet lang, langzaam aan vervalt de verlichting en niet veel later verdwijnt ook het asfalt en kom ik op een zogenoemde ‘dirtroad’ uit. De kwaliteit van die weg verandert per dag. Soms is het extreem stoffig en de andere keer weer een grote modderige glibberige weg. De enkele tegenligger die ik op mijn rit tegenkom laat vaak gemakzuchtig zijn groot licht aan staan en dan ervaar ik (met enige waarschijnlijkheid) dezelfde fascinatie die een wallibi heeft voor de op je afstormende lampen.

En naast al deze wegomstandigheden is er natuurlijk het rap veranderende weer hier. Het kan behoorlijk wisselvallig zijn. Tasmanen vinden het geweldig als buitenlanders of mainlanders zich laten verrassen door de veranderende weerstypen. Het standaard grapje is dan altijd: als het weer je niet bevalt hier, kom dan over een uurtje terug. Meestal kun je wel een bepaalde trek van teleurstelling over de gezichten zien trekken als je vertelt dat je wel het een en ander gewend bent uit Nederland. Maar ik moet zeggen dat ik het weer niet altijd zo geweldig vind. Als ik een ochtend dienst heb, dan moet ik me nu al vaak door een dikke mist heen werken, of soms hangen er her en der opeens wolken velden. Die zijn opzich vaak dan wel leuk. Ik heb namelijk altijd moeite met het onderdrukken van de neiging uit een vliegtuig te springen als je door die prachtige zachte witte wolkenvelden vliegt, dat ziet er zo uitnodigend uit en hier rijd ik er gewoon doorheen. Maar dit is nog maar het begin, we zitten pas in de herfst. En de plaatselijke bevolking is er uit, unaniem besloten, dit wordt een hele strenge winter. Ze voelen het. Ik weet het niet, we zien het wel. Vooralsnog vind ik het geweldig dat als de mist dan weggetrokken is in de loop van de ochtend we werkelijk zulk prachtig uitzicht hebben vanuit ons huis op de bergtoppen die nu al ondergesneeuwd zijn. Maar toegeven het is koud, en de houtkachel brandt op volle toeren en houdt de huiskamer lekker warm. De studeerkamer helaas iets minder, merk ik nu het typen met verkleumde vingers steeds moeizamer gaat.

Ik ga een poging doen om te verklaren waarom ik nog maar zo weinig aan het bloggen ben. Het komt geregeld voor dat ik het gevoel heb erg druk bezig te zijn geweest, maar dan kan ik het aan het eind van de dag niet meer voor de geest halen wat we allemaal gedaan hebben.
Dagelijks terugkerende zaken zijn natuurlijk de kinders en nu het weer twee weken Paasvakantie is gaat daar heel veel van onze tijd in zitten natuurlijk.In een creatieve bui hebben we een paar oude appelkratten gekocht en die tot een zandbak huisje omgebouwd, het is nog niet helemaal af, maar ver genoeg af in ieder geval om de kinders weer even wat om handen te geven. Ondertussen heeft Roy ook een kabelbaan voor Boy gebouwd, in de buurt van de ondergrondse ‘bunker’ die hij al eerder voor Boy had uitgeschept. Op de momenten dat de kinderen even spelen pakken wij weer snel de kwasten om verder te gaan met het verven van ons huis. De tijd dat Jezz ligt te slapen blijft echter wel de meest productieve voor dit soort klussen.

Ook hebben we het hekwerk aangepast zodat de schapen Apple en haar lam Muffin nu wat meer hectares kunnen begrazen.  We hadden gedacht dat Cuddles het ook wel gezellig zou vinden met de schapen, maar ze wil veel liever bij ons zijn. Nu is het hekwerk zo gemaakt dat ze tot vrijwel aan onze veranda kan komen wat haar erg gelukkig maakt. Ook het kippenhok heeft weer onze aandacht gehad. Elke keer denken we dat we het echt goed hebben afgesloten en dat de kippen veilig in hun nachthokje van hun rust kunnen genieten. En toch, toch is het weer zo’n rot quoll gelukt ergens tussendoor te glippen en onze dappere haan in stukken te scheuren. Nu hebben we twee mega hanen en een wederom aangepast kippenhok.

Al dit klussen maakt hongerig, dus er wordt druk gekweekt. Hier onder een paar foto’s van de hotboxen en de sla die in een van de boxen groeit. Daarnaast een foto van zelf gekweekte champignon.

Ondertussen is Boy natuurlijk ook alweer zes geworden. We hebben een kort maar krachtig feestje voor zijn klasgenootjes gegeven op de vrijdagmiddag. We hebben ons aan de lokale gewoonte aangepast en het feestje in het park dichtbij school gegeven. Voor het geval het zou regen hadden we de sleutel van het buurthuisje geregeld, geweldige oplossing. In het weekend vrienden uitgenodigd voor een super gezellige after party. Het weer was toen een stuk minder fijn, maar een feestje rond het haardvuur was ook heel gezellig.

Tja, toch niet zo vreemd dat er wat minder tijd voor de pc overblijft toch? En eigenlijk als ik de hele lijst zo zie (en dan weet ik dat al behoorlijk wat dingen niet verteld heb) hoef ik me ook niet meer af te vragen waar we zo druk mee zijn geweest.

We zitten hier nu bijna drie jaar. Boy is straks net zo lang in Australie als dat hij in Nederland heeft gewoond. En ik vind dit punt best moeilijk. Ik merk aan mezelf dat ik niet meer zo goed weet wat ik nou ben. Ik ben zeker niet Australisch en zal dat nooit worden ook, zo als eerste generatie immigrant. Maar ik merk ook dat Nederland steeds verder van me af begint te staan. Ik lees vaak even op nu.nl mee (al staat daar soms meer info over Australie dan over Nederland), maar ik begin te merken dat heel veel dingen me helemaal niets meer zeggen. BN’ers, moordzaken etc. het zegt me allemaal niet zo veel meer. Niet dat ik terug zou willen, maar af en toe, dan mis ik Nederland best wel

Ik heb altijd gedacht dat woorden als ‘subtiel’, ‘tactvol’, … hoogstwaarschijnlijk niet gaan voorkomen in mijn grafrede. Maar ik moet zeggen dat de afgelopen drie jaar toch behoorlijk wat bewuster om ga met mijn communicatieve vaardigheden. Want waar ik nog absoluut niet uit ben is hoe het hier nou op Tasmanie werkt. Nu heb ik het niet zo zeer over algemene dagelijkse dingen, zoals eerste oeverloos zinloos praten voordat je eindelijk tot de kern kunt komen, want dat heb ik me al aardig eigen gemaakt. Maar ik heb het over milieu denkwijzen. In mijn eerste week plakte ik in volle overtuiging een sticker van "The Greens" met de tekst Save Tassies forest op mijn auto.

Er wordt hier enorm gekapt, eeuwenoude bomen worden zonder pardon omgekapt om in de versnipperaar tot wc papier voor de Japanner te worden vermalen. Maar met deze sticker plaatste ik me dus rechtstreek in het groene kamp. Er zijn hier echt twee kampen namelijk, misschien wel zo erg als vroeger op een niveau van de katholieken en de protestanten. Of zoals op Zeeuws Vlaanderen waar ik gewoond heb heeft jaren lang de regel gegolden dat je als je aan de ene kant van het kanaal woonde je nooit met iemand van de andere kant mocht trouwen. De andere partij hier rijdt dus met stickers "No Greens".
En dan de opvattingen over wild life. Voor menigeen is de enige leuke wallibie een dode wallibie en zo is voor hen de belangrijkste vraag hoe ze de wallibie op de lijst van uitgestorven buideldieren kunnen krijgen. Hun grootste probleem met dit beestje is, is dat het gras voor de paarden opeet…. Ja duh, moet je ook lekker een huis in bosrijke omgeving zetten zonder goed hekwerk. Alsof iemand die geen vissen in zijn omgeving wilt op een woonboot gaat wonen en er vervolgens alles aan gaat doen de vis tot uitsterven te brengen. Toch is terughoudend hier wel op zijn plek. Het gaat namelijk echt ver, die kampen verdeling en ik geloof dat ik beter even mijn mond houd en hier iets langer moet wonen voordat ik mijn mening zal ventileren.

Ondertussen genieten wij natuurlijk wel van het wildlife zoals je op de foto van Jezz en Tilly kunt zien.
En niet alleen van het wildlife, inmiddels hebben we er een parkiet bij en kwam Roy onverwachts met twee kittens thuis. Ik weet nog niet zo goed wat ik van hun aanwezigheid vind, ze zijn schattig, maar niet echt wildlife vriendelijk natuurlijk.